لینک اینستاگرام:https://www.instagram.com/mahsa_jasur?utm_sourc

پيشگفتار آدن و آدم – عبدالرضا جغتايي – پاييز ۱۳۸۲
(ال ف)
پيشگفتار
دانش و فناوري در چند دهة گذشته رشد وسيعي داشته است. اين رشد هم در عرض انجام گرفته است ، كه مي توان
نمونة بارزش را تخصص گرايي دانست ، و هم در طول ، كه به معني ايجاد رشته هاي نوين دانش و صنعتگري است .
منبع بزرگ دانشي كه آدمي فراهم آورده از گنجايش فكري و حافظة هر انساني خارج است . امروزه ، حتي در
تقسيم بنديهاي دانشگاهي رشته هاي تحصيلي ، هر رشته به چندين زيررشته تقسيم مي شود. جالب اينجاست كه گرچه
اين زيررشته ها فصل مشتركهايي دارند ، تفاوتهايشان به حدي است كه حتي استادان دانشگا هها ، كه گاه انتظار
مي رود داراي دانش جامعي در رشتة تحصيلي خود باشند، تنها در زيررشتة تخصصي شان صاح بنظرند. درنهايت ،
پيكرة دانش امروزي از چسبيدن يگانهايي كه تا اندازه اي استاندارد شده اند به وجود آمده است . اين يگانها همان
(Network) دانش زيررشته هايند و شايد هم ريزتر از آن. به بيان فني تر، مي توان دانش را داراي ساختار شبك ه اي
دانست. اين شبكه اي بودن دانش و فناوري مستلزم همفكري و همكاري مغزهاي بسياري (Modular) وآجرچيني
است كه اگرچه در سراسر جهان پراكنده اند، در ارتباط با يكديگرند. امروزه ، با پيشرفت سريع ابزار مخابرات و
ارتباطات، به ويژه اينترنت ، مانع فاصله هاي فيزيكي موجود بر سر راه ارتباط انسانها پيوسته در حال كاهش است و
« دهكدة جهاني » پيوستگي مغزها به يكديگر روزبه روز بيشتر و بيشتر مي شود به گونه اي كه مدتي است كرة زمين را
لقب داده اند. اما موجوديت تك تك انسانها ، در اين سازمان شبكه اي چگونه است و چگونه ارزيابي مي شود؟ اين
پرسش مهمي است كه به نظر مي رسد در آينده اي نه چندان دور به گونه اي بسيار بارزتر از امروز مورد توجه قرار