لینک اینستاگرام:https://www.instagram.com/mahsa_jasur?utm_sourc

پيش‏تر گفتيم كه مال و تلاش براى تحصيل آن به خودى خود مذموم و يا ممدوح نيست، بلكه نحوه بهره بردارى از مال و راه كسب آن قابل نكوهش يا ستودن است از لحاظ اخلاقى روشن است كه صرف مال در مسير عمل صالح و جلب رضايت پروردگار ستوده است و كسب مال بدون اشتغال قلب و ابتلاء به حرص و آزمندى، ارزش اخلاقى مثبت دارد. حكم اخلاقى مربوط به بهره‏بردارى كسب و گردآورى مالى نيز همين است ولى از لحاظ تربيتى اين پرسش باقى است كه آيا انسان‏ها نوعا در برابر خطرات مال اندوزى مقاوم هستند؟ آيا انسان‏ها نوعا مى‏توانند در عين كوشش براى كسب ثروت بيشتر از تعلق قلبى به آن بپرهيزند؟ آيا انسان‏هاى ثروتمند مى‏توانند به راحتى اموال خود را انفاق كنند و يا به آسانى از آنها جدا شوند، به مرگ انديشه كنند و از فراغ مال خود اندوهگين نشوند؟ با مشاهده احوال مردم، پاسخ اين سؤالات منفى خواهد بود. تجارب گواه آن است كه مال و مال اندوزى راهزن طريق كمال است و انسان‏هايى كه حق مال خود را ادا كنند و شكر آن را به جاى آورند اندك هستند. گويا ائمه اطهار نيز به سبب اين ويژگى نوعى انسان‏ها، آنان را از گرايش به‏مال پرهيز داده‏اند و به ميانه‏روى و قناعت توصيه فرموده‏اند از پيامبر اكرم(ص) روايت شده است:

منهومان لا يشبعان: منهوم العلم و منهوم المال؛ (185)

دو آزمند سير نمى‏شوند حريص در علم و حريص در مال.

و نيز حرص آدمى به جمع مال پايان‏ناپذير است، چنان كه اگر آدميزاد سرزمينى از طلا داشته باشد خوش دارد سرزمين دومى نيز داشته باشد و اگر دومى را به او دهند، سرزمين سوم را خواهد و شكم آدمى را جز خاك پر نمى‏كند (186) انسان حريص تا هنگامى كه به خاك سپرده مى‏شود در آرزوى جمع مال است.

از همين روست كه معصومين به ميانه روى در مصرف و قناعت در زندگى بسيار توصيه كرده‏اند:

از امام صادق(ع) روايت شده است